Breinwerk

Hay, hoe staat het met jou en je brein?

Lukt dat een beetje of heb je een haat-liefde verhouding met je brein? Je kent dat wel van die dingen die je haat maar niet kan missen. Je zou de eerste niet zijn die jammert: “kon ik maar mijn brein stilzetten? ” En ja ik snap het maar al te goed, heb ook al heel vaak ervaren dat het precies is alsof mijn brein met mij op de loop gaat. Het lijkt wel alsof je brein zijn eigen agenda en verhaal heeft. En voor een groot deel klopt dat ook wel.

Je brein, de controle kamer

Je brein is de fysieke controlekamer dat ervoor moet zorgen dat alles een beetje vlot en veilig verloopt. Hoewel ik moet zijn dat ik de strategieën van mijn brein soms verre van vlotjes vind.  Ik heb eerder het gevoel dat mijn brein me, vroeger meer dan nu, behoorlijk in de luren legde.  Mijn brein was zo vaak als de autoritaire vader waar zijn wet wil is. Of ik de dingen nu leuk vond of niet, mijn brein hield daar allemaal geen rekening mee. 1+1 was = 2 punt en daarmee kon ik het wel doen. En ik kon nog wel zoveel roepen in mezelf, nee nu ga ik stoppen of dat doe ik niet, het was precies alsof ik lucht was.

Ik herinner me nog goed één van mijn fietstochten waarbij ik zoals gewoonlijk, graag reed op ongerepte stukken. Het ongerepte stuk dat ik vaak nam, bleek na een 10-tal minuten wel heel ongerept te zijn met heuphoog gras en onkruid. Ik weet nog dat ik dacht:” ok nu keer ik best terug en neem de berijdbare weg”. Het was zo gek, ik was me bewust van dat alles maar nee hoor, ik/mijn brein, ging gewoon lekker verder. Wat heb ik gevloekt en gesakkerd zeg, de verdere rit.   Heb me erna al vaak de vraag gesteld, welk mechanisme in godsnaam aan het werk is dan. Was het genot van de natuur belangrijker dan mijn fysiek ongemak of was ik gewoon weer eens mijn grenzen aan het verleggen?

Het moedige en onbegrepen brein

Na heel wat zelfstudie en zelfreflectie, leerde ik meer en meer bewondering te hebben voor mijn brein. Ik maar sakkeren omdat mijn leven vierkant draaide en mijn brein maar zijn botten afdraaien om me zo “veilig” mogelijk door het leven te loodsen met de beperkte parameters die hij maar tot zijn beschikking had.

Je brein heeft het hart nodig als kompas. Want het leven is een plastisch gegeven, puur gericht op schepping, creativiteit en potentieel verwezenlijken. De enige manier om een krachtig schepper te zijn is om te weten wat je wil. En laat daar nu net het schoentje knellen, want als kind werd je “hardhandig” afgeleerd te uiten wat je wil en leuk vind. Hierdoor kan je brein niet anders dan terugvallen op het oergedeelte of het reptielebrein. Korte termijn visie, snel genot of leed ledigen. Je oudere hersenstructuren zitten vol voorgeprogrammeerde stimulus-responsreacties. Hierdoor komt het dat ik bleef doorfietsen terwijl het anders kon of dat ik toch nog snel die laatste mails of verslagen afmaak terwijl ik doodmoe ben. Het is de overlevingsmodus die eruit bestaat om controle te houden op je leven en juist het tegenovergestelde van het vanuit je hart in overgave meestromen op het leven. Het zijn deze stimulus-responsreacties die ervoor zorgen dat je je een speelbal voelt van de wereld om je heen: je werk, je kinderen,  je gewoonten.’

Wanneer jij je hart inzet en voelt wat je vreugde en energie bezorgt ga jij een ander deel van je brein aanspreken nl de prefrontale hersenschors of het nieuwe brein. Dat is het brein  dat ondersteunend werkt op lange termijn. Het is flexibel en zorgt ervoor dat jij je kan aanpassen aanpassen aan verandering, plannen, leren van feedback, out-of-the-box denken, lange termijn visie, complexe beslissingen nemen, pro*sociaal gedrag vertonen, je gemotiveerd voelen en je emoties kunnen toelaten. Het oude brein staat voor angst en egoïsme en het nieuwe brein voor vreugde een eigenliefde.

Zie hieronder voor een paar heel interessante boeken ivm het brein.

Isabelle Lambrecht

By | 2017-06-06T19:42:16+00:00 mei 27th, 2017|Het brein|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment